JADĄC WŁASNYM SAMOCHODEM
Przed wyjazdem należy się dowiedzieć, w których państwach prowadzenie samochodu uwarunkowane jest posiadaniem innych dokumentów, niż polskie prawo jazdy.
W myśl Konwencji Wiedeńskiej z 1968 roku, wszystkie państwa europejskie z wyjątkiem Albanii, Grecji i Szwajcarii honorują polskie prawo jazdy wydane po 01.01.1971r. (Dane Ministerstwa Transportu). Mimo to jednak warto wyrobić sobie Międzynarodowe Prawo Jazdy (wydawane jest przez Wydziały Komunikacji, po złożeniu podania i wniesieniu stosownej opłaty).
Wyjeżdżając z Polski własnym samochodem należy pamiętać o wykupieniu obowiązkowego ubezpieczenia OC ważnego za granicą - tzw. ''zielonej karty''.
PRZYDATNE ZNIŻKI
W celu obniżenia kosztów wyjazdu warto jest również wykupić międzynarodowe karty upoważniające do zniżek. Do najpopularniejszych należą:
- Legitymacja Towarzystwa Schronisk Młodzieżowych
Członkostwo upoważnia do wykupienia tanich noclegów w bazie ponad 5,5 tys. schronisk w 68 krajach. Oferta nie ogranicza się tylko do młodzieży - osoby dorosłe płacą po prostu trochę więcej.
- Europejska Karta Młodzieżowa EURO<26
Jest to karta rabatowo-ubezpieczeniowa, której posiadaczem może zostać każdy młody człowiek pomiędzy 12 a 26 rokiem życia. Karta EURO<26 jest ważna przez rok od daty jej wystawienia. Umożliwia korzystanie ze zniżek w muzeach, kinach, dyskotekach, także w czasie podróży promami, samolotami, autobusami, koleją czy też podczas zakupów wybranych sklepach sportowych, odzieżowych, muzycznych itp. Warto pamiętać, że karta EURO<26 obejmuje całoroczne ubezpieczenie turystyczne od następstw nieszczęśliwych wypadków (NW), pokrycie kosztów leczenia (KL) oraz transportu medycznego.
- Międzynarodowa Legitymacja ISIC
Jedna z popularniejszych. Upoważnia do zniżek w obiektach infrastruktury turystycznej, muzeach, kinach, na kolei, promach, regularnych połączeń autobusowych. Zawiera także ubezpieczenie od kosztów leczenia.
- Międzynarodowa karta GO'25
Karta przeznaczona jest dla osób w wieku od 14 do 25 lat. Oferuje zniżki w wysokości od 10-25% we wszystkich muzeach, restauracjach, klubach i sklepach oznaczonych logiem systemu "countdown". Można także liczyć na zniżkę w niektórych środkach transportu i hotelach. Karta GO'25 może służyć także jako karta telefoniczna. Posiadacz karty jest jednocześnie objęty ubezpieczeniem od nieszczęśliwych wypadków w kraju i w czasie podróży zagranicznej.
- Międzynarodowa Legitymacja Nauczycielska ITIC
Jest to karta zniżkowa, która mogą nabyć nauczyciele wykonujący swój zawód od minimum . Podobnie jak karta ISIC upoważnia do zniżek przy korzystaniu z niektórych obiektów noclegowych, środków transportu, a także przy zakupie biletów wstępu do wielu obiektów kulturalnych i sportowych. Właściciel legitymacji jest objęty ubezpieczeniem w razie nieszczęśliwego wypadku oraz ma zapewnione pokrycie kosztów leczenia za granicą.
- BIJ (Wasteels) - Osoby, które nie ukończyły 26 roku życia mogą skorzystać z młodzieżowych biletów BIJ (Billets International de Jeuenesse) w Polsce nazywanych Wasteels. Są one ważne przez 2 miesiące I uprawniają do zniżki na zakup biletu na dowolnej trasie międzynarodowej w Europie I Maroku. Dla osób dorosłych - powyżej 26 roku życia przygotowano system zniżek na bilety międzynarodowe pod nazwą Senior Rail. Szczegóły w biurach na terenie całego kraju.
PŁATNOŚCI I WYDATKI
Podczas przygotowań do podróży należy odpowiednio zaplanować ilość pieniędzy, którą trzeba zabrać. Obliczając tę kwotę, oprócz kosztów podróży, noclegów I jedzenia, trzeba również uwzględnić niespodziewane wydatki, które mogą czasami w dość znaczny sposób nadwątlić nasz budżet.
W niektórych krajach dobrym zwyczajem jest dawanie napiwków obsłudze hoteli, restauracji I innych punktów usługowych. Ich wysokość zwyczajowo waha się między 5, a 15 % wartości rachunku. Należy również pamiętać, że w wielu miejscowościach turystycznych wstęp do atrakcyjnych miejsc może być płatny.
Nie można zapominać, że w niektórych bardziej egzotycznych krajach dość powszechnie spotykane jest łapówkarstwo, ponieważ liczni państwowi urzędnicy są słabo opłacani. Niekiedy powinno się to zignorować, a czasami trzeba się podporządkować żądaniom zapłaty coś, co może wydawać się absurdalne, albo za co już zapłaciliśmy wcześniej.
Należy również posiadać odpowiednią ilość gotówki lub czeków podróżnych, aby władze celne nie miały wątpliwości, że przyjechaliśmy w celach turystycznych.
W przeważającej większości państw świata nie ma problemów z płaceniem kartą, a sieć bankomatów jest bardzo rozbudowana. Mimo to jednak warto jest poznać trochę więcej szczegółów, na temat tego, które międzynarodowe systemy płatnicze są w danym kraju najpopularniejsze (zazwyczaj VISA i MasterCard).
Oprócz kart płatniczych warto jest też posiadać czeki podróżne, które są bezpiecznym sposobem przewożenia pieniędzy. Można je nabyć w większości banków na terenie całego kraju. Najbardziej popularne na świecie są czeki następujących firm: American Express, Thomas Cook i City Corp (wystawiane są zazwyczaj w dolarach amerykańskich lub markach niemieckich).
Mogą one jednak po woli zacząć wychodzić z użycia, ponieważ VISA proponuje turystom nową usługę: Kartę Visa TravelMoney jest to jednorazowa, osobista karta płatnicza, którą wykupuje się w banku, na określona kwotę. Służy ona do pobierania gotówki z bankomatów z symbolem VISA. Przy jej wykupieniu płaci się 2% prowizji, pierwsze trzy pobrania są bezpłatne, a za następne pobierana jest już opłata.
Aby ilość pieniędzy przeznaczonych na kieszonkowe była odpowiednia, warto jest dowiedzieć się, jakie są ceny podstawowych produktów w wybranym kraju. Nie wolno również zapomnieć o ubezpieczeniu się od następstw nieszczęśliwych wypadków i kosztów leczenia. W Polsce istnieje wiele firm świadczących takie usługi.
GARDEROBA I INNE DROBIAZGI
Przy pakowaniu garderoby również warto jest wziąć pod uwagę specyfikę kulturową i klimatyczną danego kraju.
I tak na przykład wybierając się do państw islamskich, arabskich, czy nawet chrześcijańskich, należy bezwzględnie pamiętać, aby w miejscach kultu religijnego być odpowiednio ubranym.
Najbardziej odpowiednim strojem jest koszula z zakrytymi ramionami, dla mężczyzn długie spodnie, a dla kobiet spódniczki zakrywające kolana oraz buty z zakrytymi palcami i piętami.
Jeżeli zamierzamy zatrzymać się w dobrym hotelu - nie zapomnijmy o nieco bardziej eleganckim ubraniu, bo niekiedy wstęp do restauracji tego wymaga.
Jeśli jedziemy do kraju o ciepłym klimacie nie zapomnijmy o zabraniu nakrycia głowy chroniącego nas przed udarem słonecznym. A podczas wizyty w chłodniejszym państwie pamiętajmy o ciepłym swetrze.
Z przydatnych drobiazgów na pewno warto jest zabrać : Parasol, budzik turystyczny, okulary przeciwsłoneczne, lornetkę, scyzoryk, klapki kąpielowe, igłę i nici, kilka plastikowych worków (na wilgotną odzież, jedzenie) - w kraju o suchym klimacie przydatne będą plastikowe worki z zaciskami, które mogą uchronić aparat fotograficzny, czy inną cenną rzecz przed piaskiem i kurzem.
Poza tym przydatne mogą być: wodoodporne zapałki, maska do nurkowania z rurką, walkman, notes i długopis, rozmówki lub słownik, maść na odciski, środki przeciw komarom I innym owadom, środki antyseptyczne, olejek do opalania, płaszcz przeciwdeszczowy.
Jeżeli zamierzamy korzystać z urządzeń elektrycznych trzeba dowiedzieć się, jaki typ napięcia występuje w danym kraju. Jeśli gniazdka różnią się od polskich - konieczne jest zabranie adaptora.
Bardzo ważnym elementem bagażu turysty jest aparat fotograficzny. Warto jest już przed wyjazdem zaopatrzyć się w filmy do niego, ponieważ ich zakup na miejscu może wiązać się z dość sporym wydatkiem, a oprócz tego weźmy również zapasowe baterie, aby złośliwość przedmiotów martwych nie zaskoczyła nas na wakacjach.
Jeśli zechcemy robić zdjęcia tubylcom, należy liczyć się z tym, że mogą oni za to zażądać zapłaty. Dobrym upominkiem w takim momencie może być drobny gadżet zabrany z kraju.
Na granicy
PASZPORT, WIZA ORAZ INNE FORMALNOŚCI
Najważniejszym i niezbędnym dokumentem jest paszport. Należy pamiętać, że zazwyczaj władze innych państw żądają, aby paszport był ważny jeszcze przez kilka do kilkunastu miesięcy od planowanej daty powrotu.
Niezwykle istotne jest, aby przed wyjazdem zrobić kserokopię stron zawierających nazwisko, zdjęcie, serię i numer paszportu, obywatelstwo, oraz pieczęcie wizowe. Kopie te lepiej jest nosić w innym miejscu niż sam paszport, ponieważ w przypadku jego utraty znacznie ułatwi to formalności związane z potwierdzeniem tożsamości.
Jeśli zgubimy paszport za granicą, należy bezzwłocznie zgłosić się na policję, aby otrzymać odpowiednie zaświadczenie, na podstawie którego Ambasada Polska wystawi paszport tymczasowy.
Wiza jest to zgoda na pobyt na terytorium danego państwa udzielona przez przedstawicielstwo dyplomatyczne tego kraju. Pozwolenie to jest ważne tylko przez określony czas i zazwyczaj wystawiane jest w określonym celu.
Można uzyskać wizę pobytową lub tranzytową (krótszy okres ważności). Wiza pobytowa może zawierać różne ograniczenia lub pozwolenia w zależności od celu przyjazdu do danego kraju. Wyróżniamy na przykład wizy turystyczne, wizy pobytowe z pozwoleniem na pracę, specjalne wizy dla studentów zamierzających podjąć naukę w wybranym państwie, lub wizy repatriacyjne.
W przypadku wiz turystycznych (taką najłatwiej jest otrzymać) władze celne mogą zażądać udowodnienia posiadania wystarczająco wysokich środków finansowych do utrzymania się podczas pobytu w ich kraju.
W zależności od państwa czy kontynentu możemy zostać poproszeni o okazanie potwierdzenia rezerwacji miejsc w hotelu, czy na przykład biletu dokumentującego powrót do kraju lub dalszą podróż. Niektóre państwa określają minimalną ilość pieniędzy w gotówce lub czekach podróżnych, jaką powinien posiadać turysta.
Okres ważności wizy zależy od tego dokąd chcemy pojechać. W chwili obecnej coraz więcej państw znosi obowiązek posiadania wiz w przypadku podróży turystycznych, jeśli planowany pobyt nie przekracza 90 dni. Są i takie państwa, które bardzo niechętnie wydają wizy.
Podanie oraz opłatę wizową należy złożyć do najbliższego konsulatu lub ambasady danego kraju (trzeba pamiętać, że są takie kraje, które nie mają swoich przedstawicielstw w Polsce - wówczas obowiązki wizowe posiada wyznaczona ambasada, znajdująca się najczęściej najbliżej Polski). Przedłużenie pobytu na miejscu jest na ogół niemożliwe.
W przypadku wyjazdów organizowanych przez biura podróży, turysta zazwyczaj nie musi przejmować się załatwianiem formalności wizowych - należy to do obowiązków organizatora.
CO WOLNO ZABRAĆ ZE SOBĄ
Wyjeżdżając z Polski można zabrać ze sobą 2000 zł oraz 2000$ lub ich równowartość w innej walucie (w przypadku większej kwoty konieczne jest zaświadczenie z NBP o wywozie dewiz za granicę) oraz wyroby użytkowe ze złota, platyny i kamieni szlachetnych o łącznej sumie do 50 gramów.
Szczegółowe przepisy dotyczące typu i ilości rzeczy, jakie może przewieźć turysta bez konieczności wnoszenia dodatkowych opłat reguluje Konwencja Nowojorska z 1954 roku. Generalnie podróżny może przewieźć rzeczy, których wwóz umotywowany jest celem i okresem trwania podróży.
Ilość tych rzeczy nie powinna wskazywać na cel handlowy przewozu. Należą do nich między innymi: instrument muzyczny, kamera video, przenośny komputer, magnetowid, magnetofon, gramofon, telewizor, radio (po jednej sztuce), potrzebny osprzęt, dwa aparaty fotograficzne, lornetka.
Oprócz tego wolno wwieźć jedną przyczepę kempingową lub bagażową, sprzęt sportowy i turystyczny. Poza tym, z produktów żywnościowych, można mieć ze sobą 0,5 litra alkoholu wysokoprocentowego, 2 litry wina, 5 litrów piwa, 200 g kawy, 100 g herbaty, 250 szt papierosów, 50 g perfum, 0,25 litra wody toaletowej, oraz produkty spożywcze w ilościach mięso, ryby i ich przetwory - do 2 kg, tłuszcze roślinne i zwierzęce - do 1 kg łącznie, czekolada i wyroby czekoladowe - do 1 kg łącznie (niektóre państwa zachowały sobie prawo do pewnych modyfikacji).
Zasady Bezpieczeństwa
PODSTAWOWE ZASADY BEZPIECZEŃSTWA W PODRÓŻY.
1.O ile to możliwe, zawsze starajmy się zostawić w sejfach hotelowych (dostępne w niektórych obiektach, za relatywnie niewielką opłatą) paszport, bilety lotnicze, czy część gotówki - zmniejsza to ryzyko i ewentualną stratę.
Jeśli nie mamy takiej możliwości - to starajmy się nosić pieniądze w mniejszych ilościach i w różnych częściach garderoby.
2.Przede wszystkim bądźmy ostrożni, nie pozostawiajmy toreb, aparatów fotograficznych czy innych cennych rzeczy bez opieki. Uwaga ta dotyczy również pozostawiania rzeczy na widocznym miejscu w zaparkowanym samochodzie.
3.Poza tym w wielu państwach należy wystrzegać się korzystania z usług przygodnych przewodników, którzy za drobną opłatą oferują nam swoje usługi - mogą to być zwykli oszuści. Zalecamy wybieranie licencjonowanych przewodników rekomendowanych przez lokalne biura turystyczne.
4.Oprócz tego, przy obecnym wzroście przestępczości w niektórych krajach trzeba zwracać uwagę na niebezpieczeństwa związane z narkotykami.
5.Planując podróż w rejony świata, w których spotkać można jakiekolwiek konflikty zbrojne, warto jest dowiedzieć się paru szczegółów, aby wiedzieć na co trzeba uważać.
6.Konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności w kontaktach seksualnych, ze względu na łatwość zarażenia się wirusem HIV. Największe zagrożenia tą chorobą występują w rejonach Afryki, Ameryki Południowej i wschodniej części Azji.
7.Jeśli zamierzamy w miejscu recepcji turystycznej korzystać z transportu samochodowego - konieczne jest poznanie przepisów ruchu obowiązujących na tamtejszych drogach. W większości państw obowiązuje ruch prawostronny, w niektórych trzeba jednak jeździć po lewej stronie. Warto jest również mieć odrobinę wiedzy na temat temperamentu miejscowych kierowców, oraz zwyczajów panujących na tamtejszych drogach - może to znacznie zwiększyć nasze bezpieczeństwo.
KOBIETY
Ważnym aspektem bezpieczeństwa są również sprawy dotyczące podróżowania kobiet. Generalną zasadą jest, że nie powinniśmy zostawiać pań samotnie - są wówczas narażone na mniej lub bardziej nachalne zaczepianie mężczyzn.
W krajach północno afrykańskich, arabskich oraz państw Bliskiego Wschodu kobiety powinny być odpowiednio ubrane, aby nie urazić religijnych zapatrywań tubylców.
Zdrowie
Niejednokrotnie wyjeżdżając nie zdajemy sobie sprawy z problemów zdrowotnych, które mogą nas spotkać podczas podróży jak i w miejscu naszego pobytu turystycznego.
Przede wszystkim najpierw należy dowiedzieć się jakie niebezpieczeństwa dla naszego zdrowia czekają na nas w regionie, do którego jedziemy. Zalecamy wizytę u lekarza, szczególnie osobom przewlekle chorym (przede wszystkim choroby serca, nadciśnienie tętnicze, kobiety w ciąży). Tylko fachowiec potrafi ocenić, czy przypadkiem nie ma jakiś przeciwwskazań do wyjazdu.
Poza tym koniecznie trzeba dowiedzieć się, czy przy wjeździe do wybranego kraju nie wymaga się świadectwa szczepień międzynarodowych.
Pamiętajmy, aby wszystkie czynności związane ze szczepieniami oraz innymi zabezpieczeniami rozpocząć co najmniej na 6 tygodni przed planowaną podróżą, a tabletki antymalaryczne zażywać jeszcze przez pewien czas po powrocie.
CHOROBY
Najczęściej wymaga się szczepień przeciw żółtej febrze, tężcowi i błonicy (dyfteryt), polio, durowi brzusznemu, zapaleniu wątroby typu A i B, cholerze, zapaleniu opon mózgowych, wściekliźnie, gruźlicy. W niektórych rejonach świata warto również zabezpieczyć się przed malarią. Poniżej przedstawiamy dokładną charakterystykę tych chorób, miejsc występowania oraz szczepionek.
1.Żółta gorączka - Jest to choroba wirusowa przenoszona przez komary rozpowszechniona wśród dzikich zwierząt tropikalnych lasach Ameryki i Afryki. Zaszczepienie się jest zalecane dla osób wybierających się na te kontynenty. Szczepionkę wstrzykuje się podskórnie, jednorazowo. Świadectwo ważne jest 10 lat.
2. Dur brzuszny - Zachorować można przez spożywanie zakażonej wody lub żywności. Szczepionka nie daje stuprocentowej pewności, dlatego w momencie pojawienia się objawów (bólu głowy, gardła i temperatury dochodzącej do 40°C) skorzystajmy z pomocy lekarza. Schemat szczepienia: 2 wstrzyknięcia podskórne w odstępie miesiąca, trzecia dawka po roku. Dawki przypominające, co trzy lata, utrzymują stan odporności.
3. Tężec. Choroba ta jest bardzo rozpowszechniona w krajach tropikalnych. Większość obywateli naszego kraju została zaszczepiona przeciw tej chorobie w dzieciństwie, dlatego wystarczy przyjęcie dawki przypominającej, która przedłuży odporność na następne 8 lat. Jeśli ktoś nie był szczepiony w dzieciństwie - musi przyjąć 2 zastrzyki w odstępie 6 tygodni. Podobna technika szczepień jest wymagana przy zabezpieczaniu się przed błonicą.
4. Polio. Rozpowszechniona w krajach rozwijających się. Aby nabyć odporność należy raz na 10 lat przyjmować dawkę szczepienia (w kroplach lub doustnie).
5. Zapalenie wątroby. Przyczyną tej choroby są zazwyczaj narkotyki, alkohol i różnorodne infekcje. Wyróżniamy zapalenia wątroby typu A, B, C, D, E i G. Litery te symbolizują poszczególne wirusy. Odmiany tej choroby typu C, D, E i G są stosunkowo rzadkie i nie powinniśmy się nimi przejmować. Niżej przedstawiamy szczepionki przeciw pozostałym odmianom choroby.
a) Zapalenie wątroby typu A. Najbardziej rozpowszechniona w krajach rozwijających się, w których niezbyt wielką wagę przywiązuje się do higieny. Zakażenie następuje przez wypicie nieprzegotowanej wody, lub spożycie nieświeżej żywności. Aby się uodpornić należy przyjąć gamma-globulinę lub szczepionkę Harvix. Sposoby te różnią się czasem trwania odporności.
b) Zapalenie wątroby typu B. Przenoszona jest drogą krwi lub wydzielin ciała. Dostępna na rynku szczepionka pozwala na nabycie całkowitej odporności dopiero po upływie pół roku. Szczepionka to seria trzech zastrzyków w ciągu 6 miesięcy. Dawki przypominające podaje się co 3-5 lat.
6. Cholera. Zaszczepienie się nie gwarantuje pełnej odporności organizmu i utrzymuje ważność tylko przez pół roku. Choroba ta przenosi się przez bakterie znajdujące się w wodzie. Dlatego zachowajmy wszelkie środki ostrożności i higieny.
7. Zapalenie opon mózgowych. Jest to bardzo groźna infekcja bakteryjna, powodująca nawet śmierć chorego. Szczepionka daje roczną odporność. Przed wyjazdem należy dowiedzieć się, w których rejonach ogłoszone były ostatnio epidemie i zrezygnować z podróży w te miejsca.
8. Wścieklizna. Wirus tej choroby przenoszony jest przez ślinę psów, małp i kotów. Schemat szczepienia polega na przyjęciu trzech zastrzyków w ciągu około 25 dni. Jeśli po zaszczepieniu nastąpi kontakt ze zwierzęciem mogącym być chorym na wściekliznę - trzeba przyjąć dwa zastrzyki przypominające.
9. Malaria. Jest to choroba przenoszona przez komary. Częstotliwość jej występowania zależy od pory roku, obszaru geograficznego, wysokości nad poziomem morza. Najbardziej rozpowszechniona w krajach tropikalnych Afryki, Azji, Ameryki Południowej i Środkowej. Komary malaryczne kłują najczęściej od zmierzchu do świtu.
Dlatego należy się odpowiednio zabezpieczyć:
-po zachodzie słońca nosić długie spodnie, koszule z długimi rękawami, a na odkryte części skóry stosować środki owadobójcze. Poza tym przed wyjazdem z Polski trzeba koniecznie skontaktować się z lekarzem w celu określenia typu i sposobu dawkowania leku antymalarycznego.
Kolejnym schorzeniem, które często przytrafia turystom, jest: 10. choroba lokomocyjna. Osoby, które na nią zapadają powinny powstrzymać się od jedzenia ciężkostrawnych posiłków na krótko przed podróżą, a w jej czasie zajmować miejsca najmniej narażone na wstrząsy (blisko skrzydeł w samolocie, na środku autobusu, pokładu statku).
11. Najmniejsze skaleczenia skóry, czy wydające się niegroźnym ukąszenie węża, może być groźne dla zdrowia. W pierwszym przypadku, należy bezzwłocznie ranę przemyć wodą z mydłem lub wodą utlenioną, a następnie ranę opatrzyć.
W drugim przypadku trzeba założyć opaskę uciskową powyżej miejsca ukąszenia, ranę przemywać i odsysać, ale nie nacinać. Chorego należy unieruchomić i jak najszybciej przewieźć do najbliższego ambulatorium.
Przy omawianiu aspektów zdrowotnych nie sposób nie wspomnieć o chorobie XX wieku: 12. AIDS. Należy pamiętać, że do zakażenia może dojść podczas stosunku płciowego, podawania narkotyków, a także podczas zabiegów niesterylną igłą i strzykawkami. Naprawdę warto powstrzymać się od przypadkowego stosunku z nieznajomą osobą, albo chociaż użyć prezerwatywy.
Poza tym przy jakichkolwiek kontaktach z zastrzykami - domagajmy się używania oryginalnie zapakowanych i przy nas otwieranych strzykawek i igieł.
PODRĘCZNA APTECZKA
Wyjeżdżając w podróż, warto ze sobą zabrać podręczną apteczkę. Mimo, że większości krajów istnieje możliwość zakupu większości potrzebnych lekarstw, posiadanie własnej apteczki pozwala nam uniknąć kłopotów związanych z poszukiwaniem apteki, a także porozumiewaniem się z farmaceutą.
Zazwyczaj nazwy leków różnią się między sobą w różnych krajach. Ilość i rodzaj potrzebnych lekarstw zależy oczywiście od celu i długości podróży.
Apteczka powinna być zapakowana w taki sposób, aby leki nie rozsypały się oraz powinny być chronione przed wilgocią i wysoką temperaturą otoczenia. Oprócz lekarstw powinniśmy zabrać niewielką ilość środków opatrunkowych.
Niżej podajemy przykładowe leki podręcznej apteczki podróżnej:
1. Przeciwbólowe i przeciwgorączkowe (np. Panadol, Paracetamol, Aspiryna)
2. Stosowane w zaparciach (np. Bisacodyl, Laxigen, Bisatin)
3. Stosowane w dolegliwościach trawiennych (np. Alugastrin, Gastro, Bismutannal, Vegantalgin)
4. Stosowane przy przeziębieniu i przeciwkaszlowe (np. Paracetamol, Toclase, Chlorchinaldin, Vitaminum C)
5. Antybiotyki (np. Ciproxim, Amoxycylin, Bactrim, Metronidazol)
6. Stosowane w leczeniu biegunek (np. Loperamid(imodium), Sulfoguanidinum)
7. Leki anyhistaminowe (np. Benadryl)
8. Środki przeciwgrzybiczne (np. Clotrimzolum)
9. Środki przeciwmalaryczne (np. Chloroquine, Resochin, Nivaquine)
10. Środki odkażające (np. Altacet, Spirytus 70%, Jodyna, Betadine)
11. Nożyczki, pinceta, termometr elektroniczny (wnoszenie termometrów rtęciowych do samolotu jest zabronione), bandaże i plastry.
12. Środek odstraszający owady. Olejek do opalania z filtrem UV, sztyft do pielęgnacji ust.
UWAGA! Należy pamiętać, że jest to tylko podstawowa propozycja składu apteczki. Gamę leków można poszerzyć, albo zmniejszyć - w zależności od wieku, stanu zdrowia osoby podróżującej, a przede wszystkim zaleceń lekarza.
Większość wymienionych wyżej lekarstw należy zażywać z polecenia lekarza, w ilościach i odstępach czasu przez niego zalecanych. Dlatego w celu skonstruowania ostatecznego składu podręcznej apteczki należy skonsultować się z lekarzem!!!
HIGIENA
Oprócz szczepień bardzo ważne jest zachowanie ostrożności i podstawowych zasad higieny, aby nie dopuścić do zakażenia. Bardzo ważnym czynnikiem jest zachowanie czystości ciała poprzez częste mycie, a szczególnie należy zwrócić uwagę na czystość rąk - głównie przed jedzeniem.
Ze względu na możliwość zarażenia się bilharcjozą (nawet przez nieuszkodzoną skórę) nie należy kąpać się ani brodzić w stojących zbiornikach wody, wolno płynących rzekach, ani myć, jeśli nie wiadomo, skąd wodę zaczerpnięto.
RÓŻNICE KLIMATYCZNE
Przy podróżowaniu zarówno w ciepłe jak i trochę chłodniejsze miejsca, trzeba pamiętać o występowaniu skrajnych temperatur. Udar cieplny spowodowany jest uszkodzeniem ośrodka termoregulacji i czasami może nawet doprowadzić do śmierci.
Będąc w miejscach, gdzie są wysokie temperatury - unikajmy picia alkoholu i wysiłku fizycznego, a przede wszystkim nośmy zawsze nakrycie głowy. Wychłodzenie, czyli hipotermia występuje zazwyczaj podczas wycieczek w wysokie partie gór i objawia się dreszczami, brakiem czucia w kończynach, wyczerpaniem.
Aby tego uniknąć zabierzmy zawsze ciepłą odzież, a na wypadek jej zmoczenia - nośmy w zapasie coś suchego. Pamiętajmy jednocześnie (zarówno w ciepłym jak i w zimnym klimacie) o przyjmowaniu dużych ilości płynów, żeby nie doprowadzić do odwodnienia organizmu, co również może być niebezpieczne.
Ubezpieczenie
Wyjeżdżając za granicę pamiętajmy aby ubezpieczyć się. Koszty leczenia za granicą są bardzo wysokie. Istnieją dwa rodzaje ubezpieczeń dla polskich turystów: ubezpieczenia osobowe dla podróżnych oraz ubezpieczenia komunikacyjne dla kierowców.
Wyjazd zorganizowany
Organizatorzy zagranicznych imprez turystycznych są zobowiązani ubezpieczyć swoich klientów od następstw nieszczęśliwych wypadków i kosztów leczenia. Nie znaczy to jednak, że nie powinniśmy się bliżej zainteresować warunkami ubezpieczenia. Czasem warto dokupić dodatkową polisę bądź pakiet ubezpieczeniowy.
Wyjazd indywidualny
Jadąc indywidualnie musimy sami zatroszczyć się o swoje ubezpieczenie. Obecnie na rynku istnieje wiele towarzystw oferujących ubezpieczenia turystyczne.
Warunki ubezpieczenia
Najważniejsze informacje dotyczące umowy ubezpieczenia są zawarte w ogólnych warunkach ubezpieczenia (OWU). Książeczkę tą otrzymamy przed podpisaniem umowy ubezpieczeniowej i warto ją dokładnie przeczytać. Znajdziemy tam m.in. informacje na temat zdarzeń, których ubezpieczenie nie obejmuje.
Zwrot kosztów
W przypadku choroby za granicą należy zachować wszystkie rachunki i dokumenty. Podstawą zwrotu kosztów leczenia będzie ich przedłożenie w towarzystwie ubezpieczeniowym.
Wybór ubezpieczyciela
Podejmując decyzję o wyborze towarzystwa ubezpieczeniowego należy zorientować się, jakie typy ubezpieczeń zawiera ono w swojej ofercie. Warto zwrócić uwagę na wysokość sumy gwarancyjnej, obszar objęty ubezpieczeniem, wysokość ubezpieczenia i jego zakres, (jakie zdarzenia objęte są ubezpieczeniem), a także elastyczność towarzystwa wobec klienta. Wybierając ubezpieczyciela powinniśmy zwrócić ponadto uwagę na jego pozycję na rynku i renomę.
Pakiet ubezpieczeń
Zamiast ubezpieczać się osobno na każdą ewentualność warto rozważyć zakup pakietu. Stanowią one zbiór kilku rodzajów ubezpieczeń i są bardziej atrakcyjne cenowo niż w przypadku zakupu każdej opcji z osobna. Przykładowo: pakiet może zapewniać pokrycie kosztów leczenia nagłych zachorowań i następstw nieszczęśliwych wypadków oraz wypłacenie odszkodowania w przypadku trwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem podczas pobytu za granicą. Niektóre pokrywają koszty w związku z odwołaniem lub wcześniejszym powrotem zza granicy z powodu ważnych przyczyn losowych.
UBEZPIECZENIA DLA PODRÓŻNYCH
Istotne jest dopasowanie ubezpieczenia do charakteru podróży. Planując wędrówki górskie należałoby ubezpieczyć się od kosztów poszukiwania i ratownictwa. Jadąc w Alpy ze sprzętem narciarskim warto rozważyć ubezpieczenie sprzętu sportowego. Są to jednak ubezpieczenia dodatkowe i nie każde towarzystwo może posiadać je w swojej ofercie. Poniżej znajdują się opisy głównych typów ubezpieczeń interesujących z punktu widzenia turysty:
NNW - ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków
Za nieszczęśliwy wypadek uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną w konsekwencji którego osoba ubezpieczona doznała trwałego uszkodzenia ciała, utraty zdrowia lub zmarła. Ubezpieczenie obejmuje rekompensatę trwałej utraty zdrowia w wyniku nieszczęśliwych zdarzeń np. wypadku samochodowego, powodzi, pożaru, również śmierci. W ostatnim przypadku rekompensatę otrzyma osoba, którą turysta wskaże w umowie ubezpieczenia. Wysokość ubezpieczenia zależy od stopnia trwałego uszczerbku na zdrowiu, ustalanego przez lekarzy powołanych przez dane towarzystwo ubezpieczeniowe.
KL - ubezpieczenie kosztów leczenia
Ubezpieczenie to gwarantuje zwrot kosztów poniesionych w związku z chorobą. Obejmuje ono zwrot kosztów zakupu lekarstw i środków opatrunkowych, leczenia szpitalnego, transportu do szpitala, konsultacji medycznych, zakupu protez i okularów, które uległy zniszczeniu w wypadku. Jednak nie można liczyć na zwrot kosztów związanych z operacją plastyczną, wstawieniem plomby u dentysty bądź korzystaniem z telefonu w pokoju szpitalnym. Niektóre towarzystwa nie pokrywają również kosztów związanych z porodem bądź kosztów urazów powstałych w wyniku uprawiania sportów ekstremalnych.
Ubezpieczenie bagażu i rzeczy osobistych
Ubezpieczenie obejmuje zwrot kosztów utraty, uszkodzenia bagażu w przypadku kradzieży, wypadku bądź podczas powodzi, lawiny, pożaru czy deszczu. Za opłatą dodatkowej składki, umowa ubezpieczenia bagażu podróżnego może być rozszerzona o ryzyko kradzieży z włamaniem do środka komunikacji (samochodu lub przyczepy).
Ograniczenie odpowiedzialności może dotyczyć działań umyślnych lub niedbalstwa ubezpieczonego turysty bądź utraty bagażu wskutek działań wojennych bądź terrorystycznych. Czasami warto zorientować się czy dane ubezpieczenie obejmuje również biżuterię czy sprzęt sportowy. Z reguły nie obejmuje pieniędzy w dowolnej formie i dzieł sztuki. W przypadku kradzieży rzeczy osobistych za granicą należy zachować protokół kradzieży, który po powrocie będzie stanowił dowód dla ubezpieczyciela.
Ubezpieczenie assistance za granicą
Ubezpieczenie to obejmuje na ogół koszty pobytu w szpitalu, konsultacje lekarskie, badania ambulatoryjne, zakup lekarstw i środków opatrunkowych, pokrycie kosztów transportu chorego, pokrycie kosztów transportu zwłok do kraju, opiekę nad niepełnoletnim dzieckiem w przypadku choroby, pomoc prawną (do określonej wysokości), kontynuację podróży, pokrycie kaucji, wcześniejszy powrót do kraju z powodu przyczyn losowych.
Dzięki asistance w przypadku choroby lub nieszczęśliwego wypadku poza granicami kraju, osoba ubezpieczona może skorzystać z szybkiej pomocy i kompetentnej rady. Turysta może niezwłocznie zgłosić telefonicznie lub telefaksem prośbę o pomoc do przedstawiciela towarzystwa ubezpieczeniowego. Numer kontaktowy znajdzie w polisie. Przedstawiciel towarzystwa ma obowiązek o każdej porze dnia i nocy udzielić wskazówek poszkodowanemu turyście, a od momentu zgłoszenia towarzystwo przejmuje płatności za badania i leczenie szpitalne.
UBEZPIECZENIA DLA KIEROWCÓW
Każdy kierowca powinien pamiętać o wykupieniu ubezpieczenia komunikacyjnego (OC,AC), a w szczególności Zielonej Karty (ZK).
OC (odpowiedzialność cywilna)- ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej zapewnia pokrycie strat w wypadku spowodowanym przez osobę ubezpieczoną. Wykupienie go jest obowiązkowe. W razie wypadku to towarzystwo ubezpieczeniowe wypłaci odszkodowanie ofiarom wypadku spowodowanego przez ubezpieczonego.
AC (auto casco)- jest to najdroższe ubezpieczenie ustalane od wartości samochodu. Jednak w razie wypadku zapewnia pokrycie kosztów związanych z naprawą uszkodzonego pojazdu osoby ubezpieczonej bądź jego kradzieżą. Z reguły towarzystwa pokrywają naprawę pojazdu do określonej wartości tak, aby ubezpieczony mógł powrócić do kraju. W przypadku poważniejszych napraw, których koszty przewyższają ustalony limit należy uzgodnić z przedstawicielstwem towarzystwa zakres i wartość napraw pojazdu.
Zielona Karta jest obowiązkowym międzynarodowym ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane przez kierowcę poza granicami kraju. Należy pamiętać że nie wykupienie karty może się wiązać z dużymi kosztami oraz z koniecznością wykupienia krótkoterminowego ubezpieczenia OC ważnego tylko na terenie danego kraju. Kartę można wykupić minimalnie na 15 dni.
Jeżeli komuś zdarzy się zapomnieć wykupić ją w kraju może to uczynić na granicy kraju, do którego wyjeżdża. Będzie ona jednak droższa niż zakupiona w Polsce.
Kartę możemy kupić w dowolnym towarzystwie ubezpieczeniowym, które oferuje najczęściej zniżki osobom, które wcześniej wykupiły u nich Autocasco lub polisę OC.
Cena karty jest ustalana indywidualnie i zależy od okresu na jaki będzie wykupiona (15 dni, miesiąc, rok) oraz od pojemności silnika w samochodzie(do 900, 1300, 1600, 2000, 2800 cm3 i powyżej), a także od kierunku wyjazdu. Większość firm oferuje również zniżki przy wyjazdach do państw Grupy Wyszehradzkiej (Węgier, Słowacji i Czech).
Członkami systemu Zielona Karta są następujące kraje:
Przy ubezpieczaniu auta (Zielona Karta), jeszcze w kraju warto poprosić o formularz wypadkowy (European Accident Statement). Znacznie upraszcza on wszelkie formalności, gdy zdarzy się najgorsze. Należy pamiętać, że granicą nie wolno podpisywać żadnych oświadczeń, jeżeli nie można ich przeczytać lub zrozumieć. Zawsze trzeba nalegać na przetłumaczenie, a podpis składać po świadomym zaakceptowaniu treści.
Bezpośrednio po zdarzeniu osobom poszkodowanym należy zapewnić pomoc lekarską oraz wezwać policję. Jednocześnie pamiętać trzeba o stworzeniu innym pojazdom warunków do bezpiecznego poruszania się w okolicy miejsca wypadku. Powinno się też niezwłocznie powiadomić zagranicznego przedstawiciela swojej firmy ubezpieczeniowej. Do momentu przybycia policji nie wolno zmieniać położenia pojazdów, między którymi doszło do zderzenia. Funkcjonariusze policji sporządzają protokół wypadkowy, otrzymuje go każda ze stron.
Jeśli nie ma policji, niezbędne jest uzyskanie danych dotyczących kierowcy drugiego wozu, jak również marki, numeru rejestracyjnego, numeru polisy i nazwy jego towarzystwa ubezpieczeniowego (dane te zawarte są w formularzu wypadkowym). Będą one podstawą dochodzenia odszkodowania z polisy sprawcy.
